Po infuzji żywicy, skonsolidowane ultradźwiękowo zakładki stają się zintegrowanymi w strukturze kompozytu łącznikami, umożliwiającymi montaż tak otrzymanego elementu przy użyciu punktowego zgrzewania oporowego.
W przypadku komponentów lotniczych z CFRP (carbon fiber reinforced plastic) masa uzyskiwanych struktur w dużej mierze zależy od grubości stosowanych prepregów.
Kompozyt otrzymywany jest poprzez zasypanie stalowych kulek stalowym proszkiem metalicznym i spiekanie w temperaturze 1200 °C w atmosferze próżniowej.
Badacze z Uniwersytetu Toronto opracowali kompozytowy materiał w osnowie aluminiowej, charakteryzujący się zachowaniem wytrzymałości mechanicznej nawet w temperaturach dochodzących do 500 °C.
Czasochłonność procesu produkcyjnego karbonowego kadłuba zredukowano z trzech tysięcy roboczogodzin dla modelu F1 do zaledwie czterech dla modelu 12C.
W ramach technologii, przy użyciu wiązki lasera, przeprowadzana jest lokalna piroliza, degradująca materiał osnowy praktycznie bez uszkodzenia samych włókien.
Opracowaną na potrzeby produkcyjne McLarena metodę oznaczono wdzięcznym skrótem ART (od Automated Rapid Tape).
FiberRadar pozwala stwierdzić nieprawidłowości w strukturze wyrobów kompozytowych już na etapie produkcji.
Materiał pęka plastycznie, nie pozostawiając ostrych krawędzi i charakterystycznego w przypadku włókna węglowego toksycznego pyłu.
Istotnym zadaniem technologii recyklingu włókien węglowych jest unifikacja i standaryzacja uzyskiwanego surowca wtórnego.
Zapisz się, aby na bieżąco otrzymywać linki do kolejnych, darmowych wydań Projektowania i Konstrukcji Inżynierskich
