Karl Schroter i Heinrich Baumhauer w 1923 roku opatentowali metodę, która pozwalała na wytwarzanie węglika spiekanego, potocznie zwanego widią. Widia to nazwa powstała z dwóch niemieckich słów: wie Diamant (jak diament). Polska nazwa handlowa to węglik spiekany.
Węglik spiekany jest zaliczany do materiałów super twardych (900 – 1600 HV). Składa się najczęściej z dwóch pierwiastków: wolframu i kobaltu, który jest spoiwem, chociaż spotyka się też inne proszki w jego składzie, np. tytan, tantal, niob, cyrkon czy chrom, a zamiast kobaltu nikiel lub wanad. Skład chemiczny, ulepszone parametry, otrzymane
w wyniku procesów wytwarzania za pomocą metalurgii proszków spiekanych powodują, że węglik ma bardzo dobre własności mechaniczne, jak i doskonałą trwałość, a także wysoką temperaturę topnienia. Jest obecnie powszechnie stosowany w procesach wymagających wysokiej odporności na zużycie, ścieranie i wysokiej odporności na korozję. Węgliki zachowują swoje własności do temperatury 850 °C i ze względu na to są stosowane na narzędzia skrawające do metali, zwłaszcza w obróbce materiałów twardych. Węgliki spiekane zastosowane jako narzędzia do obróbki skrawaniem pozwalają na znaczne zwiększenie prędkości skrawania. Stosuje się je do obróbki skrawaniem materiałów ceramicznych, stali hartowanej czy staliwa. Narzędzia mogą być monolityczne, wykonane całkowicie z węglików spiekanych lub też składane, z węglikowymi płytkami skrawającymi o odpowiednim kształcie – dla noży tokarskich, frezów, wytaczadeł, pił i innych narzędzi.
Węgliki spiekane używane są także w górnictwie na ostrza kombajnów węglowych czy też na wiertła do wiercenia otworów w skałach. Stosowane są też na łopatki turbin, łożyska pracujące w wysokich temperaturach, łożyska samosmarne, filtry itd.
cały artykuł jest dostępny w wydaniu 7/8 (226/227) lipiec/sierpień 2026
