Dzięki rozwojowi metod druku 3D, wytwarzanie przyrostowe zyskuje pozycję pełnowartościowej technologii produkcyjnej.
Polimery typu DNGE to przypominające gumę tworzywa, złożone ze sztywnych cząstek elastomerowych, połączonych siecią z miększego elastomeru.
Zoptymalizowana geometria przyczynia się do osiągnięcia bardziej równomiernego rozkładu naprężeń i zahamowania propagacji pęknięć.
Potencjalnym źródłem otrzymywania stopów mogą być aluminiowe surowce wtórne, pochodzące z recyklingu szeroko dostępnego złomu samochodowego.
Optymalny przebieg ruchu głowicy laserowej, dzięki eliptycznym ścieżkom lasera zapewnia głębokie wymieszanie pierwiastków stopowych w strukturze wydruku.
W konstrukcji ażurowego szkieletu uwzględnione są nie tylko elementy usztywniające, lecz także linie gięcia, z odpowiednim wykończeniem krawędzi, umożliwiającym składanie przestrzennych konstrukcji z płaskich paneli.
Drukarki 3D przetestowano na pokładzie samolotu Airbus A310 Zero G, podczas lotu parabolicznego, pozwalającego na uzyskanie stanu mikrograwitacji.
Na Politechnice Turyńskiej przeanalizowano potencjał zgrzewania tarciowego FSW komponentów wytworzonych przyrostowo ze stopów miedzi.
Wysokowydajny charakter procesu cold spray pozwolił skrócić cykl produkcyjny dyszy silnika rakietowego, zarazem przyczyniając się do redukcji strat materiałowych.
Wyposażone w komorę spalania o długości jednego metra, silniki Agnite powstają w całości jako pojedynczy, monolityczny element, wytwarzany przyrostowo z Inconelu.
Narzędzie przeprojektowano od podstaw w celu uzyskania minimalizacji drgań przy jednoczesnym zachowaniu sztywności, wymaganej ze względu na duże siły skrawające.
Zapisz się, aby na bieżąco otrzymywać linki do kolejnych, darmowych wydań Projektowania i Konstrukcji Inżynierskich
