W maju 2025 roku po raz pierwszy wzniósł się w powietrze Quarterhorse Mk 1. Z kolei 26 maja 2026 roku Mk 2.1 po raz pierwszy przekroczył barierę dźwięku. W założeniach producenta, rodzina Mk 2 ma za zadanie służyć jako platforma doświadczalna dla technologii hipersonicznego samolotu Mk 3 – Darkhorse.
Obecnie w ramach procesu badawczo-rozwojowego trwa program lotów testowych samolotu Mk 2.1, który jest trzy razy większy, cztery razy cięższy i znacznie szybszy od poprzednika. Mk 2.1, rozmiarami dorównujący samolotom F-16, napędzany jest również takim samym silnikiem odrzutowym jak myśliwce – Pratt & Whitney F100. Płatowiec o konstrukcji aluminiowej zbudowano ze skrzydłami w układzie delta, o geometrii przystosowanej do lotów z prędkościami naddźwiękowymi. Doświadczenia zdobyte z jego testów mają przyczynić się do wdrożenia standardów niezbędnych dla eksploatacji bezzałogowych statków powietrznych, zdolnych do przekraczania bariery dźwięku.
Próby w locie prowadzone są z lotniska Spaceport America nad terenem poligonu rakietowego bazy White Sands w stanie Nowy Meksyk. Mk 2.1 jak na razie rozwija prędkość 1,21 Mach. W budowie jest już następny model – Mk 2.2, a jednocześnie trwają prace projektowe nad Mk 2.3. Każdy kolejny model w ramach iteracyjnego cyklu rozwojowego mierzy się z wyżej postawioną poprzeczką i budowany jest z uwzględnieniem dotychczasowych doświadczeń.
Docelowo, samolot Mk 3 Darkhorse wyposażony będzie w autorskie rozwiązanie pod nazwą Chimera, stanowiące hybrydowy napęd, łączący w sobie funkcjonalność silnika odrzutowego w zakresie prędkości pod- i naddźwiękowych, z możliwościami silnika strumieniowego typu ramjet w zakresie prędkości hipersonicznych. Zdaniem inżynierów firmy Hermeus, taka konfiguracja zapewnia znacznie większą swobodę niż dominujący jak dotąd w zastosowaniach hipersonicznych napęd rakietowy.
hermeus.com
