Testy obejmowały równoległy zapłon zespołu czterech silników rakietowych Agnite. Wyposażone w komorę spalania o długości jednego metra, silniki Agnite powstają w całości jako pojedynczy, monolityczny element, wytwarzany przyrostowo z Inconelu. Jak wszystkie napędy rakietowe rozwijane przez Agnikul, silniki Agnite pracują w systemie połowicznie kriogenicznym, w którym paliwem jest kerozyna (naftą lotniczą), a utleniaczem – skroplony tlen. Takie rozwiązanie ma swoje zalety w porównaniu do silników stricte kriogenicznych, np. na ciekły wodór, gdyż nafta nie wymaga osobnej instalacji kriogenicznej. W konsekwencji rakieta osiąga większy ciąg i zabiera więcej paliwa.
W odróżnieniu od typowych konstrukcji silników rakietowych, silniki projektowane przez Agnikul wykorzystują silniki elektryczne do napędu wytwarzanych przyrostowo pomp, odpowiadających za tłoczenie materiałów pędnych. W związku z tym, zespołowy start czterech silników Agnite wiązał się z koniecznością koordynacji pracy i kalibracji parametrów ośmiu pomp, ośmiu silników elektrycznych i ośmiu systemów kontrolnych, w celu zapewnienia symultanicznego zapłonu, stabilnego spalania i ostatecznie także wygaszenia wszystkich silników.
Silniki Agnite są opracowywane z myślą o napędzie pierwszego członu perspektywicznej rakiety Agnibaan, która ma być wykorzystywana do komercyjnego wynoszenia na orbitę okołoziemską, na wysokość do 700 km, ładunków o masie nieprzekraczającej 300 kg.
agnikul.in
