Charakterystyczną cechą mocowania obrabianego przedmiotu w uchwycie magnetycznym lub elektromagnetycznym jest wykorzystanie tylko jednej jego powierzchni, co umożliwia w niektórych przypadkach obróbkę pozostałych, bez zmiany zamocowania. Dużym ograniczeniem tego rodzaju mocowania jest wykorzystanie go jedynie przy obróbce przedmiotów z materiałów ferromagnetycznych. Do wad zaliczyć należy również występowanie w przedmiotach magnetyzmu szczątkowego, którego usunięcie wymaga dodatkowego zabiegu. Czas zamocowania i odmocowania przedmiotu jest bardzo krótki. Występuje też stała siła mocująca w czasie obróbki. Aczkolwiek ten rodzaj oprzyrządowania znany jest od dawna, można i obecnie odnotować jego dalszy rozwój konstrukcji i wykorzystania w praktyce technologicznej.
Uchwyty magnetyczne
Budowę i funkcjonowanie tradycyjnego uchwytu magnetycznego, stosowanego między innymi do szlifowania powierzchni płaskich, przedstawiają rysunki 1 i 2 (pdf do pobrania poniżej). W uchwytach takich wykorzystuje się magnesy stałe, a więc nie wymagają zasilania w energię elektryczną. Blok magnesów może znajdować się w dwóch położeniach („włączone” i „wyłączone”). Wartość siły mocującej przedmiot zależy od takich czynników jak:
- Opór magnetyczny materiału obrabianego przedmiotu. Im większy opór magnetyczny, tym mniejsza siła mocująca. Niskowęglowa stal miękka ma bardzo dobre właściwości magnetyczne. Dla stopów żelaza oraz po obróbce cieplnej obniżają się właściwości magnetyczne i siła mocująca. Także wzrost temperatury zmniejsza siłę mocującą średnio o 3%/1 °C;
- Powierzchnia styku przedmiotu z uchwytem. Im większa powierzchnia styku, tym większa siła mocująca;
- Wymiary gabarytowe obrabianego przedmiotu;
- Chropowatość i falistość powierzchni przedmiotu stykającej się z uchwytem. Im mniejsza występująca szczelina, tym większa siła mocująca.
cały artykuł jest dostępny w wydaniu 5/6 (200/201) maj/czerwiec 2024
