Typowy druk 3D jest technologią addytywną, w ramach której materiał dodawany jest warstwowo. Podczas druku metodą DLP (digital light processing), żywica światłoutwardzalna, znajdująca się w kadzi, między szybą ekranu na dole a platformą roboczą od góry, utrwalana jest selektywnie światłem UV z projektora, rzutującego przekrój danej warstwy. Następnie platforma unosi się, co powoduje napłynięcie żywicy i umożliwia utrwalenie kolejnej warstwy. Wydruk powstaje warstwa po warstwie, a proces jest nieodwracalny.
Badacze z LLNL (Lawrence Livermore National Laboratory) zaprezentowali wariant metody DLP, wykorzystujący dwufalowe źródło światła. Zasada działania opiera się na specjalnej kompozycji żywicy, która ulega sieciowaniu i utrwaleniu pod wpływem światła niebieskiego, a pod wpływem ultrafioletu – na powrót upłynnia się w wyniku wydzielenia się kwasu. Selektywne rzutowanie dwufalowego światła zwiększa rozdzielczość druku do poziomu 50 µm, zapobiegając przenikaniu częściowo utrwalonej żywicy poza obszar wydruku. Umożliwia także operacje ubytkowe, w tym usuwanie podpór, a także naprawę i regenerację wydruków.
Dzięki temu, przy zastosowaniu w iteracyjnym procesie projektowym, opracowana metoda druku 3D pozwalałaby na szybkie prototypowanie zmian konstrukcyjnych, bez potrzeby wytwarzania nowego wydruku za każdym razem, gdy wprowadzane są modyfikacje.
Dla zademonstrowania potencjału metody, badacze z LLNL wydrukowali urządzenie przepływowe o dwóch oddzielnych kanałach przepływu, a następnie wykonali przelot, łączący oba kanały.
W dalszej kolejności autorzy prezentowanej metody planują opracowanie systemu uczenia maszynowego, wykorzystującego rozwiązania w zakresie metrologii przemysłowej i sygnały zwrotne do korekcji defektów w druku 3D w czasie rzeczywistym.
llnl.gov
