W odróżnieniu od typowych wielowirnikowców, czterosilnikowy dron nie posiada sztywnego korpusu. Jego jednostki napędowe połączone są elastycznym pierścieniem w kształcie okręgu, na którym rozmieszczone są także akumulatory i komponenty systemu elektronicznego.
Elastyczna rama w formie pierścienia ulega odkształceniom podczas kolizji z przeszkodą, absorbując część energii uderzenia. Rama nie jest jednak równomiernie odkształcalna i wygina się głównie w płaszczyźnie poprzecznej, zachowując sztywność w osi pionowej, co przyczynia się do zachowania stateczności w locie.
Podczas testów FlexiQuad był w stanie kontynuować lot po zderzeniu z przeszkodą przy prędkości 25 km/h. Jako ze dron rozwija prędkości do 80 km/h, jego konstruktorzy są zdania, iż byłby w stanie wytrzymać kolizje również z większą prędkością.
Awionika drona opiera się na algorytmach, wykorzystujących odczyty z czujników pokładowych i umożliwiających stabilizację lotu po kolizji. Dalszy rozwój koncepcji zakłada uwzględnienie także informacji o drganiach i odkształceniach pierścieniowej ramy drona na użytek kalkulacji parametrów dla utrzymania stateczności w locie.
Architektura drona pozwala na przenoszenie ładunków. Wydajność napędu zapewnia udźwig przewyższający masę samego drona. Dzięki temu FlexiQuad mógłby znaleźć zastosowanie w misjach ratunkowych w trudnodostępnych dla konwencjonalnych dronów obszarach, na przykład w gęstych lasach, kopalniach czy jaskiniach. Jego zalety sprawdziłyby się także w przypadku wykonywania inspekcji instalacji przemysłowych o ograniczonym dostępie.
ethz.ch
