Jeśli wizualizacja rezultatu skanowania (chmury punktów lub siatki) wskazuje na konieczność rekonstrukcji powierzchni swobodnych i metoda automatyczna, opisana w poprzedniej części artykułu, generuje powierzchnię, która nie spełnia wymagań jakościowych oraz dokładności odwzorowania, to konieczne jest zdefiniowanie nie jednej, ale wielu powierzchni.
Przykład 4
Rozważmy procedurę rekonstrukcji modelu powierzchniowego dla chmury punktów, rozważanej w poprzednim odcinku cyklu (Ducati Sample A.1.1). Pierwszym krokiem powinna być analiza kształtu, w celu rozpoznania podziału siatki na obszary, które powinny być rekonstruowane jako pojedyncze powierzchnie. W tym celu można zastosować polecenia Contrast Map, Mesh Shape Analysis i/lub Curvature Map (Rys. 45). Rezultat zastosowania tych poleceń, zwłaszcza Contrast Map i Curvature Map wskazuje wyraźnie jakie powierzchnie trzeba zrekonstruować.
Główne kroki procedury rekonstrukcji modelu powierzchniowego to:
- Definicja fragmentu siatki (polecenie Activate, opisane w poprzednim odcinku);
- Rekonstrukcja powierzchni dla tego fragmentu siatki (polecenie Power Fit);
- Odcięcie zbędnych fragmentów powierzchni i ich połączenie (polecenia Split, Trim);
- Zaokrąglenie ostrych krawędzi stałą lub zmienną wartością promienia (polecenie Edge Fillet);
- Analiza dokładności rekonstrukcji (polecenie Deviation Analysis).
Z kilku dostępnych metod aktywowania fragmentu siatki za pomocą polecenia Activate wybrano metodę Flood (Rys. 46), w której dla wskazanego pojedynczego elementu siatki (trójkąta) system ustala jego kierunek normalny i wybiera wszystkie sąsiadujące trójkąty siatki, dla których kierunek normalny nie różni się od wskazanego o wartość większą od zadanego kąta (tu: Angle = 5deg). Jeśli zadany kąt jest zbyt mały, aby system rozpoznał taki fragment siatki, który zdaniem konstruktora powinien być podstawą rekonstrukcji powierzchni, to możliwe jest wskazanie kilku obszarów.
Cały artykuł dostępny jest w wydaniu płatnym 9/10 (180/181) Wrzesień/Październik 2022
