Historyczna Lola T70 została zaprojektowana przez Erica Broadley’a w 1965 roku. Rok później John Surtees poprowadził ją do zwycięstwa w pierwszych mistrzostwach Can-Am, w których zmierzył się z renomowanymi przeciwnikami, jeżdżącymi Ferrari i Porsche.
Podczas 24-godzinnego wyścigu na torze Daytona w 1969 T70 przeszła do historii, zajmując pierwsze (T70 Mk3B) i drugie (T70 Mk3) miejsce, zostawiając w tyle takie maszyny jak Porsche 908L fabrycznego zespołu marki, Ford GT40 i Ferrari 250 LM.
Po sześciu dekadach T70 wraca jako limitowana edycja, oferowana w dwóch wariantach – szosowym T70S i przeznaczonym do jazdy wyłącznie na torach wyścigowych T70S GT. Inżynierowie firmy Lola wykonali tytaniczną pracę digitalizując oryginalną dokumentację techniczną i odtwarzając konstrukcję w ramach inżynierii odwrotnej. Ich dzieło nie jest jednak zwykłą repliką. Wszystkie komponenty przeprojektowano według aktualnych standardów technologicznych, zachowując jednak jak największą wierność w stosunku do oryginału. W efekcie powstała konstrukcja, łącząca nowe osiągnięcia technologiczne i materiałowe z niepowtarzalnym charakterem pierwowzoru.
Rdzeniem T70S pozostaje lekki aluminiowy kadłub typu monocoque, sercem zaś jest widlasta ósemka od Chevroleta, generująca moc 530 KM, przenoszoną na koła przez pięciobiegową przekładnię. Całość ma ważyć zaledwie 860 kg. Auto ma rozwijać prędkość maksymalną 326 km/h i przyspieszać do setki w 2,5 s.
Do budowy większości z 1900 części, składających się na konstrukcję samochodu, użyto takich samych bądź analogicznych materiałów jak w oryginale. Wyjątkiem jest jednak nadwozie, które wykonano z autorskiego materiału kompozytowego. Stanowi on kombinacją włókien naturalnych o pochodzeniu roślinnym i włókien bazaltowych o pochodzeniu wulkanicznym z żywicą na bazie poli(alkoholu furfurylowego) PFA, otrzymywanego z produktów ubocznych przetwórstwa trzciny cukrowej. Kompozyt LNCS (Lola Natural Composite System) jest nie tylko ekologiczny, ale wykazuje lepszą sztywność i wytrzymałość na rozciąganie niż laminat szklany GFRP. Jeśli zaś chodzi o wytrzymałość na uderzenia i tłumienie drgań, LNCS ma przewyższać zarówno GFRP, jak i CFRP.
Lola T70S jest więc przykładem umiejętnego połączenia nowoczesnych rozwiązań i najlepszych tradycji sportu motorowego minionego stulecia. Niestety, planowana jest produkcja tylko szesnastu egzemplarzy.
lola-cars.co.uk
