Wiktor Schauberger jest postacią tajemniczą, która często powraca w dyskusjach o latających spodkach i tzw. wolnej energii. Chyba nikt nie spodziewał się, że zjawiska, które zgłębiał wykorzystywane będą w 2014 roku i to w tak konkurencyjnej i bezwzględnej dziedzinie, jak konstruowanie samochodów wyścigowych Formuły 1. Po raz kolejny osiągnięcia Schaubergera trafiły do biur projektowych, których prace objęte są tajemnicą.
Schauberger urodził się na terenach monarchii Austro-Węgierskiej w leżącym na terytorium Austrii miasteczku Schwarzenberg am Böhmerwald 30 czerwca 1885 roku. Ojciec, który pracował jako drwal w okolicznych lasach, oswajał syna z potęgą przyrody. Młody Wiktor z wielkim zainteresowaniem obserwował życie lasu i bacznie je analizował.
Szczególnie fascynowały go strumienie i zjawiska rządzące prądem wody. Zastanawiał się nad kamieniami na dnie górskich zatoczek, które omijał rwący nurt potoków. Nikt nie mógł mu wyjaśnić dlaczego niektóre unoszą się aż do powierzchni, a po chwili pomału opadają na dno. Podobnych obserwacji miał znacznie więcej. Mimo, że pochodził z niezamożnej rodziny, postanowił rozpocząć studia na wydziale leśnym, licząc, że tam znajdzie odpowiedzi na nurtujące go od lat pytania. Niestety, lata I wojny światowej nie sprzyjały zgłębianiu zjawisk przyrody. Trzeba było koncentrować się na utrzymaniu rodziny.
Wbrew obowiązującym ustaleniom naukowym
Po wojnie książę Adolf Schaumburg Lippe zaproponował mu posadę nadleśniczego. Nie było mowy o dalszym studiowaniu, ale nadal mógł obcować z przyrodą i zajmować się hydrologią. Wtedy już stał się osobą znaną w środowisku. Potrafił tak zmodernizować wąskie górskie strumyki, że nadawały się do spławiania drewna.
Jego konstrukcje związane z regulacją i tworzeniem nowych tzw. dzikich strumyków oszczędzały pieniądze, wysiłek i zdrowie drwali. Belki spływały ze szczytów w niemal cudowny sposób i metoda szybko zaczęła zdobywać popularność oraz doczekała się patentu. Schauberger słynął również z dyskusji z naukowcami, w których często podważał obowiązujące prawa fizyki.
Znana jest jego wypowiedź na temat obserwacji poczynionych przez Izaaka Newtona: żałuję, że nie zwróciłem uwagi na to, jak jabłko spadało w dół, ale też jak urosła jabłoń podnosząc je do góry – mawiał. Nie zadowolił się również patentem na spławianie drewna, który zaczął przynosić zyski. Pragnął znaleźć odpowiedź na pytania dotyczące zjawisk nieznanych w środowiskach naukowych lub przez nie ignorowanych. Wierzył, że wykorzystując energię wody i powietrza będzie można konstruować nawet maszyny latające, znacznie tańsze i sprawniejsze od istniejących. Żyjąc w niesprzyjających czasach nie ustawał w eksperymentach. Mimo że jego dokonania wykorzystywano praktycznie, oficjalna nauka zupełnie go ignorowała. Schaubergera fascynowało zjawisko implozji. W przeciwieństwie do wykorzystywanego, chociażby do napędu turbin, wysokiego ciśnienia wody, poszukiwał energii w strefach obniżonego ciśnienia.
Rozpatrywał samopodtrzymujący się ruch wirowy przepływu cieczy lub gazu, odbywający się w sposób uporządkowany oraz towarzyszące mu obniżenie temperatury substancji. Wykorzystywał również znane i stosowane przez konstruktorów lotniczych zjawisko Coandy. Jego teorię potwierdzały maszyny budowane od stuleci przez rzemieślników, dla których obowiązujące ustalenia naukowe w dziedzinie fizyki były czymś mało znanym. W napędzanych wodą młynach i młotach kowalskich znacznie częściej wykorzystywano swobodny przepływ wody niż ciśnienie powodowane jej spiętrzeniem.
Efektem dociekań była specjalna konstrukcja rury mająca na celu zwiększenie prędkości przepływu wody. Stożkowata i użebrowana konstrukcja nie tylko przyśpieszała ruch wody powodując jej silne zawirowanie ale powodowała obniżenie jej temperatury i zwiększenie gęstości przepływu. Jednocześnie opracował turbinę znajdującą się w centrum reaktywnego strumienia wody. Turbina przypominająca nieco stożkowaty korkociąg lub spiralną kotwę dostosowana była do wysokich obrotów, a jednocześnie pozbawiona zjawisk związanych z kawitacją. Rura Schaubergera z cykloidalną spiralą wewnątrz została dokładnie przebadana i okazało się, że przy pewnych prędkościach przepływu jej opór hydrodynamiczny staje się zerowy, a nawet ujemny. Oznacza to, że urządzenie potrafi przyśpieszyć przepływ. Można było w nim również obserwować powstawanie podwójnego, wirującego strumienia cieczy. Na dzieleniu strumieni cieczy lub gazu polega działanie większości urządzeń Schaubergera. Zauważył on, że procesy takie są powszechne w przyrodzie i przy określonej formie wiru, jego prędkości i temperaturze, ruch staje się samonapędzający i może służyć za źródło energii. Przykładem są trąby powietrzne.
W ich przypadku dolna część jest naładowana ujemnie, a górna dodatnio. Powstają one w określonych, trudnych do osiągnięcia w sposób sztuczny warunkach. Odbywa się w nich przemiana energii rozproszonej w lokalną i można je nazwać naturalnymi silnikami – generatorami. Badania zaowocowały patentami, lecz nie wzbudziły zainteresowania ówczesnego środowiska naukowego. Zarówno inercja oficjalnej nauki, jak i trudne materialnie lata powojenne nie sprzyjały tego rodzaju odkryciom.
Repulsin i latające spodki
Wynalazca zapewne nie zdawał sobie sprawy, że rodzi się system, który pasjonuje zarówno naukowców, jak i szarlatanów, chcących zbudować urządzenia techniczne mające zapewnić panowanie nad światem. Specjalne służby III Rzeszy wnikliwie przeglądały literaturę naukową i patenty. Książkę Schaubergera wydaną w Wiedniu dostarczono do rąk samego wodza. Hitler zaprosił austriackiego wynalazcę i zaproponował mu pieniądze na kontynuowanie badań. Prace rozpoczęły się 1938 roku i wiadomo o nich niewiele.
Nieliczni świadkowie twierdzą, że widzieli modele wzbijające się wysoko w niebo i swobodnie manewrujące. Znane są urządzenia przypominające latające spodki budowane w zakładach Skody. Eksperymenty musiały być obiecujące bo weszły w skład Entwicklungsstelle IV, za którą odpowiadał sam Himmler.
Warto dodać, że grupa ta pracowała również nad latającymi dyskami Vril i nad napędem Thule, o czym Austriak być może nie wiedział. Wspominał, że nie miał wtedy wyboru bo dostał tzw. ofertę nie do odrzucenia. Jego laboratorium mieściło się w Rosenhugel. Nie bardzo wiadomo co tam budowano. Świadkowie potwierdzają, że widzieli coś w rodzaju latających spodków. Wiadomo również, że projekt samolotu z niekonwencjonalnym silnikiem odrzutowym Repulsin Schaubergera zakupiła firma Heinkel.
Można mieć pewność, że inżynierowie tak doświadczonej firmy nie wydawaliby pieniędzy na coś z pogranicza szarlatanerii. Przed opracowaniem samolotu wynalazca nie ukrywał twierdzenia, że jego zdaniem rozwój lotnictwa hamuje konstrukcja śmigła.
Wiadomo, że wywiad aliancki również coś wiedział o eksperymentach, bo przeprowadzono nalot i ośrodek badawczy przestał istnieć. To co z niego zostało przeniesiono do miasteczka Leonstein, a braki kadrowe uzupełniono więźniami z pobliskiego obozu koncentracyjnego. Niebawem do tego miejsca dotarli amerykańscy żołnierze.
Być może tam natrafili na jeden z prototypów urządzenia zwanego bączkiem Schaubergera. Urządzenie to wznosiło się w powietrze wydzielając przy tym wokół siebie poświatę. Nie było śladów wersji załogowych. Może trafili na działający Repulsin?
Domowy generator
Pracami Schaubergera interesowali się zarówno Rosjanie, jak i Amerykanie. Jednak on sam nie był poszukiwany żadnym listem gończym. Po wojnie współpracował z kilkoma firmami i był znany w austriackim środowisku naukowym. Ten okres jego życia jest również bardzo tajemniczy. Wiadomo, że dopiero w 1958 roku, w wieku 73 lat, wyjechał do USA. Towarzyszył mu syn Walter. Nie wiadomo czy wcześniej współpracował z Amerykanami.
Ostatnim jego wynalazkiem był domowy generator. Urządzenie mające zapewnić energię gospodarstwom domowym jest równie tajemnicze, jak wcześniejsze wynalazki. Prace nad nim trwały na długo przed wyjazdem do Ameryki. Być może wynalazca miał dosyć pracy na rzecz wojska? W każdym razie prototyp maszyny został skonfiskowany… za długi.
Schauberger niedługo cieszył się pobytem w Ameryce. Zmarł w 1958 roku. Zbudowanych po jego śmierci generatorów nie udało się uruchomić. Jego syn Walter uczestniczył później w budowie prototypu implozyjnej turbiny wodnej Leopolda Scheriau’a, bardzo zbliżonej do domowego generatora.
Urządzenie działało w następujący mniej więcej sposób: przy zamkniętym głównym zaworze wpływała do turbiny woda, napełniając urządzenie. Po otwarciu zaworu ssącego powietrza silnik elektryczny rozkręcał wirnik. Zasysane spiralnymi rurami powietrze przechodziło przez górny zawór do zbiornika z wodą. Nadciśnienie zamykało zawór powietrzny i otwierało zawór doprowadzający wodę. Podczas zamykania zaworu powietrza w rurach spiralnych i zasilających górny zbiornik powstawała próżnia. Woda podnosiła się do górnego zbiornika, a następnie pod dużym ciśnieniem podążała do wtryskiwaczy, dostając się na łopatki wirnika i wprawiając go w ruch. W urządzeniu brakowało czegoś, o czym wiedział Schauberger. Złośliwi twierdzili, że Scheriau’owi chodziło wyłącznie o prawa patentowe.
Pozostały patenty i wiele teorii, często spiskowych. Mówi się, że naukowiec już krótko po wojnie rozpoczął współpracę ze służbami USA i dziwne zjawiska nad Roswell są efektami jego prac. Teorie te są podsycane przez dowody na istnienie tzw. bączków w tajnych zakładach III Rzeszy. Pracami austriackiego naukowca zainteresowali się również różni „uzdrowiciele” uzasadniając swoje teorię tzw. żywej wody. Okazało się również, że znajomość jego osiągnięć może pomóc w walce konkurencyjnej na torach Formuły 1, podnosząc efekty podciśnienia lub docisku aut wyścigowych. Wiele teorii Austriaka potwierdziła współczesna nauka, a jego konstrukcje ciągle zadziwiają i inspirują.
Ryszard Romanowski
artykuł pochodzi z wydania 12 (87) grudzień 2014
