Obróbkę ubytkową można podzielić na dwie kategorie: obróbkę wiórową, w której materiał jest usuwany w postaci wiórów, i obróbkę erozyjną (erodowanie), podczas której naddatek materiału jest topiony, wyparowywany, rozpuszczany elektrochemicznie bądź odprowadzany w postaci bardzo drobnych odprysków i wykruszeń materiału w fazie stałej. Obróbka erozyjna to ogólna nazwa sposobu przetwarzania stali metodami elektroiskrowymi, elektroimpulsowymi, elektrolitycznymi, chemiczno-ściernymi, anodowo-mechanicznymi, plazmowymi, elektronowymi i fotonowymi.
Obróbka elektrochemiczna (ECM – Electrochemical Machining) chociaż wciąż zaliczana do grupy tzw. niekonwencjonalnych metod obróbki, znajduje coraz większe zastosowanie w wielu gałęziach przemysłu. W ECM obrabiany przedmiot jest anodą, a materiał jest usuwany – atom po atomie – w wyniku reakcji elektrochemicznych bez użycia sił mechanicznych. Taki sposób usuwania materiału pozwala na uzyskanie warstwy wierzchniej o niskiej chropowatości. Ze względu na brak użycia sił mechanicznych, do materiału nie zostają wprowadzone dodatkowe naprężenia, przy jednoczesnym braku zużycia narzędzia (elektrody roboczej – katody), ponieważ reakcją ekwiwalentną do usuwania materiału z przedmiotu obrabianego jest wydzielanie się wodoru na powierzchni katody, który usuwany jest przez elektrolit przepływający przez obszar obróbki. Z uwagi na niewątpliwe zalety, ECM jest coraz częściej wykorzystywaną technologią w przemyśle kosmicznym, lotniczym czy zbrojeniowym. Obecnie prowadzone prace badawcze zmierzają do stymulacji rozwoju ECM w kierunku coraz szerszego zastosowania technologii.
cały artykuł jest dostępny w wydaniu 1/2 (208/209) styczeń/luty 2025
