Ekranoplany, statki powietrzne latające na niskiej wysokości z wykorzystaniem tzw. efektu przypowierzchniowego (ang. wing-in-ground effect) przez dekady były niedoceniane, a pojawiające się przykłady tego typu konstrukcji były traktowane jako egzotyczne ciekawostki. Jednak wszystko wskazuje na to, że taki stan dobiega końca.
Charakterystyka konstrukcyjna ekranoplanów obejmuje kadłub, budowany na podobnej zasadzie co łodzie latające, a więc z uwzględnieniem wyporności, obciążeń udarowych i oporu hydrodynamicznego, a także skrzydła, przystosowane do efektywnego wykorzystania efektu przypowierzchniowego, na który składają się dwa zjawiska, zachodzące podczas lotu na bardzo niskim pułapie:
- powstawanie obszaru podwyższonego ciśnienia pod skrzydłami, tzw. poduszki powietrznej, determinowane przez stosunek wysokości lotu do długości cięciwy płata, skutkujące wzrostem siły nośnej;
- ograniczenie powstawania wirów wierzchołkowych w bliskości powierzchni wody, determinowane przez stosunek wysokości lotu do rozpiętości skrzydła, skutkujące redukcją indukowanego oporu i wzrostem efektywnej wartości rozpiętości skrzydła, co przekłada się możliwość użycia skrzydeł o mniejszym wydłużeniu.
Wzrost siły nośnej L (lift) i redukcja oporu D (drag) w locie przypowierzchniowym powodują zwiększoną efektywność ekranoplanu. Podczas gdy komercyjne samoloty charakteryzują się stosunkiem siły nośnej do oporu aerodynamicznego o wartości L/D≈20, dla ekranoplanów wartość ta sięga 30.
cały artykuł jest dostępny w wydaniu płatnym 7/8 (214/215) lipiec/sierpień 2025
