Podnośniki samochodowe są popularnymi maszynami w warsztatach naprawy samochodów. Stosowane są też w przemyśle, zwłaszcza motoryzacyjnym, i tam mają inną budowę i inny sposób działania. Podlegają też trochę innym przepisom.
W warsztacie serwisowym lub naprawy samochodów mniej istotne są takie cechy charakterystyczne jak czas podnoszenia i opuszczania samochodu. Naprawa na ogół trwa dłużej, niekiedy kilka godzin i w związku z tym czasy podnoszenia i opuszczania, około 60-sekundowe, nie stanowią problemu. Inaczej jest w produkcji samochodów, gdzie około 60 sekund wynosi rytm (takt) całej fabryki. Żeby zmieścić się w tym rytmie ruch podnoszenia i opuszczania musi odbywać się zdecydowanie szybciej, tak aby poza tym zabiegiem był jeszcze czas na wykonanie głównej operacji w budowanym na linii samochodzie. Podnośnik (dźwignik) jest najczęściej zainstalowany w linii technologicznej i sterowany programem sterującym kompletną linią produkcyjną. Stanowi więc element takiej linii.
Głównym stanowiskiem, gdzie wykorzystuje się podnoszenie części samochodu, jest tzw. „marriage point”, czyli stanowisko, na którym łączy się elementy napędu i podwozia z kadłubem nadwozia. Najczęściej jest ono zbudowane w ten sposób, że na wózku układa się elementy podwozia i napędu, takie jak zespoły napędu, zawieszenia przedniego i tylnego, zestaw wydechowy, niekiedy inne jeszcze zespoły. Wózek jest wtedy wysunięty z linii na osobne stanowisko, na które z magazynu dostarcza się elementy podwozia i tam je kompletuje. Po zamontowaniu ich na wózku jest on automatyczne wsuwany pod nadwozie, znajdujące się na zawieszce w linii z transportem technologicznym górnym, np. EHB lub P&F (vide nasze artykuły o transporcie technologicznym), na linii montażowej. Następnie elementy podwozia są podnoszone w górę (najczęściej za pomocą siłowników elektromechanicznych zabudowanych w wózku lub podnośnika nożycowego), aż do zetknięcia się zespołów podwozia z kadłubem nadwozia. Są specjalnie ukształtowane gniazda, w kadłubie i wózku, które umożliwiają stosunkowo łatwe bazowanie. Potem następuje skręcanie śrubami łączonych elementów. Często są dwa wózki – jeden jest załadowywany elementami podwozia i napędu, a drugi jest wtedy podstawiony pod karoserię. Są też bardzo różne rozwiązania tego stanowiska i wózków, gdzie skręcanie odbywać się może ręcznie, przez operatorów tego stanowiska, albo automatycznie zakręcarkami wbudowanymi w wózek, z pomiarem i udokumentowaniem odpowiedniego momentu zakręcania i potwierdzeniem prawidłowego wykonania tej operacji. Wybór rozwiązania zależy od taktu, a więc od serii produkcyjnej, a właściwie programu produkcji. Przy długich taktach możliwe jest rozwiązanie z ręcznym zakręcaniem, a przy bardzo krótkich operację tę wykonuje się często na trzech kolejnych stanowiskach linii, gdyż czas tej operacji jest dłuższy niż takt linii. Innym przykładem, gdzie używane jest podnoszenie kadłuba nadwozia może być konwersja samochodu tzw. angielska, czyli z kierownicą po prawej stronie. Potrzebne jest wtedy wspawanie kilku blach wzmacniających od spodu kadłuba, stąd konieczne jest wówczas podniesienie kadłuba nadwozia, aby spawacz miał dobre dojście do spawania. Może być więcej takich przypadków, zależnych od konstrukcji nadwozia. Często podnośniki nożycowe wykorzystywane są w linii montażu kompletnego samochodu, np. na przenośniku płytowym (slat conveyor), gdzie każda płyta tego przenośnika jest wyposażona w taki dźwignik nożycowy.
cały artykuł jest dostępny w wydaniu 1/2 (208/209) styczeń/luty 2025
